Dé tempels

De afgelopen anderhalve/twee weken stonden voornamelijk in het teken van twee dingen: een nieuwe groep studenten en het bezoek aan dé twee tempels van Indonesië: de Borobudur en Prambanan. Zoals eerder deze week al vermeld is de nieuwe groep een stuk kleiner met slechts zes man, maar door één jongen is er genoeg te vertellen.

De jongen met de drie vaders en de krokodil als lievelingsdier heeft zijn arsenaal aan vreemde dingen immers uitgebreid. Zo maakt hij er inmiddels een gewoonte van om op de vissen in de vijver te tuffen, nooit iets voor te bereiden en in Low Javaans tegen de andere tutoren te praten (naast Indonesisch kent elk eiland zijn eigen taal, op Java bestaat die uit drie lagen, waar de laagste duidt op disrespect). Verder is hij duidelijk bang voor zijn moeder, weet hij nooit waar we zijn, heeft hij bij voetbal werkelijk zo’n rare aanloop dat je het moet zien om het te geloven, probeert hij geregeld te slapen tijdens een lesje en heeft hij recht in het gezicht van enkele andere leerlingen een scheet gelaten. In de voorstelling van Roodkapje speelde hij de grootvader en op de zin ‘I will eat you’ van de wolf antwoordde hij vol overgave ‘yes, please’. Tot slot denkt hij dat Barack Obama een alien is, getuige zijn stellige ‘No’ als antwoord op de vraag ‘Is he a person’ in het spel ‘Wie ben ik’.

Genoeg over hem, verder is de groep weliswaar klein, maar leuk. Met een aantal studenten van de universiteit zitten er in ieder geval drie zeer gemotiveerde leerlingen bij de groep waarmee bovendien nog lol mee gemaakt kan worden ook. Overigens niest één van de drie studenten zo hard dat ik me toch langzaam begin af te vragen of het luchtalarm op de eerste maandag van de maand niet van hem afkomstig is.
Ook deze week zijn er weer wat leuke lessen geweest, met o.a. voorstellingen van Cinderella, een verkooppraatje van de nieuwste spionagepen en een verhaal over een digimonster. Ook de avonden zijn een stuk vermakelijker geworden nu ze hier de kaartspellen ‘pesten’ en ‘31’en’ hebben geleerd. Een extra toevoeging hierbij was dat een verliespartij bekroond werd met een veeg babypoeder in het gezicht.

Vorig weekend stond in het teken van het bezoek aan de twee grootste tempels van Indonesië. Ik had het in m’n hoofd gehaald dat een retourtje van 22 uur me niet deerde en een andere tutor ((Fe)brian) en, op het nippertje, een andere student (Leo) waren bereid/verheugd/zo gek om mijn voorbeeld te volgen. Dit leverde overigens prima condities op voor het uitje. Leo studeert in Solo (op de route naar de tempels) en dus was een gratis overnachting gewaarborgd. Ook zorgde het voor het wegvallen van elke vorm van regelen aangezien zij in een vlotte babbel Indonesisch al snel, bijvoorbeeld, de goede bus hadden gevonden. De busreis was zoals verwacht zeker geen straf en leuk om mee te maken. Het uit Pare bekende chaotische straatbeeld duurde de gehele reis voort en bij elke busterminal liepen verkopers de bus in om ofwel lekkernijen te verkopen, ofwel de krant. Ook in mij zagen ze een potentiële klant terwijl een simpele gok hen toch wel op de hoogte had moeten stellen van het feit dat mijn Indonesisch niet van een dusdanig niveau zou zijn om de plaatselijke courant te kunnen lezen. Het beste punt van de reis was waarschijnlijk dat ik een kwart van Java heb kunnen doorkruisen en alhoewel het grootste gedeelte door vlak land ging werd ik toch regelmatig getrakteerd op mooie vergezichten met felgroene rijstvelden zo ver het oog reikt.

In Solo gingen we uit eten, nu is dat in principe niet zo bijzonder aangezien Indonesiërs bijna nooit zelf koken, maar ditmaal gingen we niet naar een marktkraampje maar naar een prima restaurant. Eenmaal binnen werd ik toch enigszins verrast door het interieur: geen stoelen, tafels van 20 cm hoog en een lamp er 10 cm boven. Tuurlijk, iedereen in Indonesië eet al zittend op de grond, maar in een restaurant had ik toch wel stoelen verwacht. Doordat mijn kleermakerszit nog niet zo ver gespecialiseerd is als bij de doorsnee Indonesiër leverde dit af en toe een wat pijnlijke rug en onhandige houdingen op, maar het eten was heerlijk.
Op zaterdag werd vervolgens vroeg opgestaan om weer de bus in te stappen. Natuurlijk werd ik weer overal aangestaard, maar, hoe dichter we bij de Borobudur kwamen, hoe minder dit werk. En ja hoor, drie bussen, een fietstaxi en de benenwagen later stond ik tussen een groep toeristen waarvan toch minimaal 50% de Nederlandse nationaliteit had. Je hoeft maar één keer naar een toeristische plek te gaan en de ‘cheeseheads’ zwermen om je heen. Gehuld in de verplichte ‘jarik’ genoot ik vervolgens van de prachtige tempel die mede dankzij haar ligging in de heuvels een imposante uitstraling had. Brian en Leo leerden er een paar woorden Nederlands om zich aan enkele ‘Hollandse schoonen’ voor te stellen en nadat ik als een echte toerist een verbrande nek had gekregen stapten we weer de bus in, overigens een spotgoedkope vorm van transport.

De Prambanantempel was de volgende bestemming en was weliswaar wat kleiner en had een minder bijzondere ligging, maar de ‘losse’ tempels met stijlvolle vormen maken deze tempel bijna net zo bijzonder als de Borobudu, alhoewel veel van het vermaak ook werd geleverd door een veel te vrolijke gids (van iemand anders). Na de terugreis naar Solo, een daar genuttigde maaltijd en een mandi (douchen door gewoon een bak ijskoud water over je heen te gooien) werd de nachtbus naar Pare gepakt om net op tijd aan te komen om de studenten weer de boeken in te laten duiken. Slapen was er die nacht niet echt bijgeweest omdat de bussen niet alleen vol in de ankers gaan voor één van de vele hachelijke situaties in het verkeer, maar ook voor elke potentiële inzittende langs de kant van de weg waardoor je met een drievoudige whiplash wakker zou worden.

Over de rest van de week had ik hiervoor al wat vermeld, maar nog niet alles. Zo heb ik, geloof het of niet, op veler verzoek, een dag meegedaan met het vasten van de Ramadan. Dus: opstaan om 3.30, een liter water en een bord nasi naar binnen werken, weer slapen en vervolgens van 7.30 tot 17.30 honger en dorst lijden. Althans, dat had ik verwacht. Uiteindelijk viel dit laatste deel me reuze mee, al moet ik zeggen dat ik ook gesterkt werd door mijn weddenschap met een tutor (Hendi), die het smerigste Indonesische voedsel zou eten als het me lukte (en anders moest ik er aan geloven). Toen het er enigszins op ging lijken dat ik in mijn opzet van vasten ging slagen, heb ik de leerlingen om advies over dit eten gevraagd en, alhoewel we het eten nu nog niet gevonden hebben, hebben hun verhalen over een één of andere slak er mede voor gezorgd dat ik niet naar de dichstbijzijnde vorm van vocht of voedsel heb gegrepen. Missie geslaagd dus.

Morgen zal ik deze plek verlaten om voor een weekje Bali te verkennen. Daarna zal ik verder gaan op een Senior High School in Kraksaan. Alhoewel ik in Pare een toptijd heb gehad kijk ik uit naar de volgende uitdagingen. Tot snel!