Brommers en lachende mensen

Ik zit ondertussen al een paar dagen in Indonesie en wat ik vooral gezien heb zijn de volgende twee dingen: brommers en lachende/starende mensen. Ik zal jullie middels deze update door de eerste paar dagen nemen.

Vrijdag ben ik vroeg vanuit het voor mij nu koude Nederland vertrokken voor zeven weken aan toen nog redelijk onbekende activiteiten. Na een vlucht van ongeveer zeven uur, waarin ik met de Indonesische crew al een snufje Indonesia meekreeg, arriveerde ik voor een korte tussenstop in Abu Dhabi. Hier kwam ik al snel een flinke cultuurverandering tegen, wat het best tot uiting kwam in miijn gepoogde wc-bezoek. Zonder dat ik er erg in had liep ik bijna een kleine moskee binnen die, zoals ook vaak in Indonesie, pal naast de wc is gelegen. Overigens was dit niet de eerste verrassing van de reis, deze kwam op naam van een man die een magnetron als handbagage mee wilde nemen in het vliegtuig.

Ik stapte vervolgens weer in hetzelfde vliegtuig, nu richting Jakarta. De hitte was al te voelen in de sleuf van vliegtuig naar ontvangsthal, waar vervolgens half Nederland zat te stressen voor het verkrijgen van hun boarding pass van de vlucht naar Bali. Die vlucht ging nog een kwartier eerder dan mijn vlucht (en ik had al weinig tijd) en de mensen hier kennen enkel de stand 'relaxed'. Al de Europeanen achter me latend vloog ik door naar Malang, waar het vliegveld amper de naam landingsbaan mag dragen. Twee hele aardige AIESEC'ers haalden me vervolgens op waarna we de taxi namen naar Malang. Het straatbeeld werd al snel duidelijk; moskeegeluiden, brommers, marktkraampjes, toeterende auto's en een redelijk 'sophisticated' campus.

Nadat ik de tas had kunnen droppen in Hida's (een van de twee AIESEC'ers) dorm, kreeg ik een helm in mijn handen gedrukt en gingen we Malang verkennen, een SIM-kaart kopen, de eerste nasi goreng eten van de reis (zelfs de 'little, little spicy' zette me af en toe in vuur en vlam) en het bekijken van de universiteitscampus. Hierna werd ik opgepikt door een auto die me naar Pare bracht, mijn stekje voor de eerste drie weken. 2 1/2 uur later - het kon onmogelijk sneller, recht blijven zitten was vaak een kunst - werd ik hartelijk ontvangen door ms. Gatot (de vrouw van de directeur), Jin (een andere intern die ondertussen weer weg is) en Mitha (een tutor hier) en werd ik naar mijn kamer geleid.
De kinderen hier (7-22 jaar) zitten op een Engels zomercursus waarvoor ze twee weken in een soort kamp zitten. Dit kampje bestaat uit drie best wel grote en luxe huizen waarin ik in 1 ervan een kamer heb (zelfs met normale wc en douche).

De leerlingen waren gelijk van de partij. Nogal verlegen en heel blij een Europeaan te zien kwamen ze een voor een (vaak giechelend) me een hand geven. Ik moest gelijk een film meekijken en nadat ik bijna in slaap viel en mijn klamboe met grote moeite op had weten te hangen ging ik slapen.

De volgende dag was het zondag, wat betekende dat ik begon met een vrije dag. Wakker gemaakt door gezang uit de moskee liep ik rechtstreeks de rode loper op. Twee uur, een vermoeide kaak en ongeveer 200 foto's later was het grootste gedeelte van de fototoestellen opgeborgen en begonnen we met de studenten en andere begeleiders met een korte wandeling in de rijst-, ui-, en komkommervelden in de directe omgeving. Het is hier wel vlak, dus het ziet er niet zo uit als op de bekende rijstveldfoto's. De hitte trotserend volgde daarna een potje voetbal en nadat ik voor de zoveelste keer een bord nasi goreng had gegeten (ontbijt, lunch en avondeten worden allemaal voor me geregeld) werd de tv aangezet. Het 'Dream Team' van Indonesie zou vanavond met 7-0 van de mat worden geveegd door Arsenal, zelfs de Indonesiers hadden de hoop verloren en juichten al in het begin van de wedstrijd voor de Engelse club.

's Nachts werd ik rond een uur of half vier bruut wakker gemaakt met kloppen op deuren en ramen van het huis. Er was mij al verteld dat de moslims tijdens de Ramadan zo vroeg opstaan om te eten en te bidden om daarna weer verder te slapen, maar kennelijk was ik de enige in het huis die er wakker van werd. Om acht uur begon vervolgens mijn 'werk' als hulpje/leraar, eerst met drie fantastische kinderen (7-10 jaar) die alle kanten op renden, alles aanwezen en mij in alles napraatten. Uiteindelijk heb ik ze het meeste bij kunnen brengen door een klein verzonnen dansje. Na een pauze ging ik werken met de grote groep, waarmee deze anderhalf uur wordt doorgebracht met het helpen bij de uitspraak (hier hebben ze echt ongekend veel moeite mee). Na een lange pauze, wederom een bord nasi goreng en wat balspellen later begon de grammaticales. Hierin was ik in tegenstelling tot in de vorige uren meer het hulpje en de back-up van de andere tutors. Hieropvolgend had ik de leerlingen weer onder mijn hoede waarin ik middels twee spelletjes en het laten stellen van vragen het Engels van ze probeerde te verbeteren en ze wat spraakzamer te maken in het Engels. Vandaag werd deze dagindeling herhaald.

Deze avond en gisteravond ben ik eenmaal met 1 student en vandaag met de hele groep erop uitgetrokken; gisteren op de brommer naar Pare en vandaag naar een op de Arc de Triomphe lijkend monument in Kediri. Erg leuke uitstapjes waar het me blijft verbazen dat iedereen je aanstaart, met je op de foto wil, wijst op mijn krullende haar en het lengteverschil probeert op te meten.

De komende dagen zullen er waarschijnlijk redelijk gelijk uit zien als de afgelopen twee. Voor nu zeg ik: terima kasi voor het lezen en tot de volgende keer.